van poeke en de roste muis

Een veertiental dagen terug een zondags tripke gemaakt met enkele motorvrienden. Onderweg wordt al eens een stop ingelast en één of andere toevallige drankgelegenheid bezocht. En dan pleegt een mens soms een fotooke te maken. “In ‘t Nieuw Kruiske”. Het is zondagmorgen in Poeke. Het Nieuwsblad ligt ter inzage op tafel met als kop dat er een pak vlaamse gezinnen hun schulden niet meer kunnen betalen, maar zolang er Maes en Hoegaarden is geen paniek. Van de twee vrienden wou de linkse absoluut niet op de foto. In de namiddag ontdekken we een soort café-tearoom langs een heel landelijke weg met opschrift “De Roste Muis”. Alleen al voor deze toiletdeur moet je er stoppen. En de heren worden er duidelijk op gewezen wat hen te doen staat. Oh ja… ze hebben er heerlijke gedroogde boerenworst.

En Vlaanderen op een oktoberse zondag…

eentje mag wel…

Eigenlijk zou ik deze foto hier niet op mogen gooien – of toch nu nog niet -  want hij komt in de tentoonstelling “Licht & Donker” te hangen komende novembermaand. De opname komt uit een serie van 5 waarbij ik telkens de lichtbron (1 spotlight) van plaats verwisselde in een boog om het model heen. Studiowerk uiteraard. Model=Inge, ook uiteraard. De reeks vormt natuurlijk één geheel, maar elke foto staat ook op zich. Ik merk wel bij mezelf dat ik deze hier meer bekijk dan de andere. Waarom? Ik zou hier nu een heel verhaal kunnen ophangen waarom ik juist deze foto goed of sterk vind, maar ik doe het niet dus. Fotografie is zo subjectief dat elk voor zich maar moet uitmaken wat hij mooi vindt of niet, in casu dit beeld hier. Hoedanook de foto ziet er uit zoals ik hem voor de opname in gedachten had. Eentje mag dus wel…

scenes in the dressing room

De laatste weken zijn weer lekker hectisch. Mijn agenda vertoont heel wat tekenen van complete gefliptheid. Geplande en beloofde dingen komen niet op tijd voor elkaar en dan blijft er niet zoveel tijd over om mij over mijn blog te ontfermen. Maar zoals nu, de nacht begint pas. Het is bijna muisstil. Alleen mijn Mac bromt rustig en zacht. Dit is het geschikte moment om iets toe te voegen aan deze pagina’s. Temeer ook de heerlijk ontspannende shoot die ik zaterdag laatst had met mijn “all times favorite model” Inge. Zij is ondertussen zelf een heel goeie fotografe aan het worden maar als model blijft ze me verbazen met haar “blikken”trommel. Hoeveel gelaatsexpressies ze in huis heeft weet ik niet, maar het zijn er heel wat.

De volgende opname is gemaakt met het bestaand licht van een TL-buis. Welke instelling mijn witbalans was op de camera weet ik niet meer, bepaalde kleuren zien er niet uit zoals ze in werkelijkheid zijn. Maar daar trekt zelfs Betty Boop zich niks van aan. Scenes in a dressing room.

Het was weer dol “fijntjes”!

Een lekkere zomerse vrijdag waarop het eens niet regent is altijd aangenaam verorberen. Serveer daar een stevige portie goeie muziek bij en je krijgt een menu om u tegen te zeggen. Voor mij was het alvast een grand cru jaar dit jaar. Het was dus weer dol”fijntjes” op het pleintje.

Een stelletje piepjonge turken – waar halen ze in hemelsnaam die uitdrukking vandaan? – overspoelde ons met een stevige portie garagerock. Ze hebben zich de naam Freaky Age aangemeten en ze zien er inderdaad bij wijlen freaky young uit. Onder het motto “ken uw klassiekers” ramden ze ons “Pinball Wizard” van Roger Daltrey en de zijnen door de keel. Ze deden het magistraal sterk wat hen bij mij alle krediet voor zeer lange tijd opleverde.

Niet stuk te krijgen, zelfs na Eurosong niet… The Paranoiacs !!! Rock ‘n roll as it always should be… Straight to the bone! Een stomende set van de eerste noot tot de laatste…

en Rafke van the Paranoiacs die weer stevig op toerental was!

Een “cool” van hier tot ginder. Glamrock. En ze komen echt waar uit Oostende. Glansden in 2004 als winnaars van de crochet wedstrijd van één of ander obscuur weekblaadje ook wel gekend onder de naam H’s RR. The Van Jets! En dat ze van jetje gaven… je zult het geweten hebben.

De Dolfijntjes – misschien wel Vlaanderens rock’n rollste nederlandstalige rockgroep – namen het podium in. Geen gezever, geen geleuter. Eén twee drie en bokkedemiere me zinder mé weg.
Wat zit er allemaal in Wim Opbrouck? Vanoalles en nog entwodde! Podiumbeest, volksmenner, bekkentrekker… De Dolfijntjes XXL… het was weer dol”fijntjes” op het pleintje!

En zij zagen dat het goed was…

Mystery Tour

Een zonnige dag, een zonnig Brussel dus ook. Ergens bij één of andere kerk in één of andere straat krijg ik dit beeld voorgeschoteld. Ik probeer de onzichtbare fotograaf te spelen, kijken en afdrukken. Allemaal in snapshot-tempo wat zeker niet ten goede is gekomen aan de scherpte van de foto. Maar ik dacht dat de pose niet zo lang zou duren en dus moest het heel snel gaan. Op het moment van de opname zag ik alleen een vrouw met een roos… Mijmeren over een verloren liefde? Iemand dierbaar die er plots niet meer was? Dit waren mijn eerste gedachten. Bij het bekijken van de foto nadien viel mij heel wat meer op. Een vrouw in het zwart gekleed, een roos, een bank, een paraplu, een halfvolle fles frisdrank, een geopend blik bier en twee op elkaargestapelde deels opgeknappelde boterhammen. Vormden die onderdelen allemaal 1 geheel? Was dit nog steeds mijmeren over een verloren liefde? Roll up for the mystery tour. The magical mystery tour is coming to take you away!

nog eentje…

Nog eentje dus van de Guémy-trip. Deze geeft wel niet zozeer “the mood” weer waar ik in terecht kwam. Maar hij is wel in verrukkelijk zwart-wit!

La chapelle de guémy…

of enkele jaren na datum De Bende van Wim achterna.
Puur toeval waarschijnlijk, maar enkele weken terug werd ik met de wetenschap verrijkt dat ergens in Frankrijk – in Guémy of all places – een Chapelle de Guémy zou staan. En dat bleek zelfs nog niet eens zo ver van mijn bed vandaan te zijn.
Op zich geen wereldschokkende vaststelling, want er zullen wel meer van die Chapelles neergepoot zijn in Frankrijk. Alleen is deze van Guémy voor eeuwig en altijd en onlosmakelijk verbonden aan De Bende van Wim!
Deze kennis verplicht mij als dusdanig de plek te gaan bezoeken. Met de motorfiets en alleszins helemaal alleen om mij daar ongestoord te kunnen wentelen in de dromerij als ware ikzelf één van de bende. Onder een broeierig hete namiddagzon trok ik dan gisteren richting Guémy.
Mijn gps vindt niet onmiddellijk de juiste eindbestemming terug en “une ruïne” of “la bande à Wim” zijn niet aan de plaatselijke incrowd besteed. Ik heb uiteraard de coördinaten van de plaats niet opgetekend laat staan meegenomen, typisch voor mezelf.  Net wanneer een lichte twijfel omtrent de goede afloop van mijn zoektocht aan het opkomen is, acht La Chapelle elle-mème het moment gekomen om zich aan mij te vertonen. Hoog op een flank rechts van mij zie ik de bleke kalkstenen schitteren in de felle zon. Ik moet alleen nog daar zien te geraken. Mijn oriëntatiegevoel laat me zelden in de steek en 5 minuten later sta ik op een stoffige, met keien bezaaide parking. Het levert mij een wuivend korenveld op. Er wacht mij nog een voettocht van enkele honderden meters. Licht bergop onder een felle zomerzon, je zou voor minder gaan zweten.
En dan sta ik er, pal op de plek waar goed 6 jaar geleden Wim Opbrouck, Jean Blaute en Michiel Hendryckx neerstreken. Ik vergeet alle enscenering en technische kantjes die de serie in zich had en dompel me weer onder in de heerlijke bende-sfeer van toen. Het was begin december 2002 toen de Bende voor het eerst op TV werd uitgezonden. Op die vrijdagavonden was ik met geen stokken uit het huis te krijgen. Het was koud, donker en verlaten buiten. Het was heerlijk warm, zonnig en gezellig op Canvas. Voor een motard was dit telkens een hoogtepunt in de week. Met daarbovenop ieder keer opnieuw een reeks Hendryckx -foto’s.

Ik heb geluk. Ik ben er helemaal alleen. Ik zet me neer in de schaduw. Het uitzicht is op zijn mooist, de stilte oorverdovend. Het is er zwoel warm, maar een lichte bries passeert over de hoogvlakte. Ik voel me onbeschaamd fantastisch goed! Ik zou hier wel de rest van de dag willen blijven zitten. Meer hoeft het echt niet te zijn.
Ik leun achterover tegen de muur en sluit de ogen. Het kost me geen moeite om weer die geïmproviseerde tent te zien waaronder de drie hun picknick hielden.
Dit is zo één van die plaatsjes op de wereld die je een speciaal gevoel geven en waarvan een mens zegt “Hier kom ik nog terug.” En hier zal ik nog vaak terugkomen.

Dit korenveld, pal naast de parkeerplaats, zag er uiteraard niet zo geel uit en de lucht was ook wel niet zo dramatisch blauw. Ik hou eigenlijk veel meer van zwart-wit foto’s maar als ik dan toch voor kleur ga dan mag een dergelijke foto ook wel goed in het kleur zitten vind ik. Ik heb hier een eigen interpretatie van de werkelijkheid gearrangeerd.

Broekzeele…

Als vertaling van Bruxelles… “Broekzeele”. Zou ik dit in de Van Daele kunnen krijgen? Hoedanook, bij mijn laatste bezoek aan ons aller hoofdstad had ik mij voorgenomen te doen wat ik zo graag doe. Ergens rondwandelen en de mensen observeren zonder dat ze het in de smiezen hebben. Ik fotografeer ze dan ook zonder dat ik door de zoeker kijk. Ik hou mijn toestel voor mij en druk af. Soms noem ik deze opnames ook mijn “hipshots”, als ik mijn Nikon gewoon langs mij houd. Ik kan jullie verzekeren leuke bezigheid. En soms durf ik het al eens te vragen om een portretteke te maken. Fotookes uit Broekzeele dus.

The blue lady… met volle overtuiging knikte ze van ja toen ik haar zonder woorden vroeg of ik een beeldje mocht schieten.

3 chinezen of japanners, ik kan ze niet uit elkaar halen, waren van elkaar stoere foto’s aan het maken.

These boots are made for walking… of een beetje ongeneerd de voyeur uithangen.

Waterloo Station? Nee gewoon Brussel Centraal.

Hot dogs de Bruxelles…

Veertien dagen terug op een zonnige zondag een dagje Brussel meegepikt. Waren het hondsdagen? Ik weet het niet maar er moesten een pak honden met het baasje mee op stap. Of het hen zinde – de hondjes wel te verstaan – laat ik in het midden, maar te zien aan hun doen hadden ze duidelijk een eigen idee over wat interessant was. Dur dur la vie d’un dog de Bruxelles!

vive le vélo…

Ergens op weg naar Le Crotoy  aan de Somme-baai in Frankrijk, ontdekte ik zondag laatst dit kleinood. Ontdaan van enkele broodnodige onderdelen en een beetje verloederd stond het daar maar alleen te wezen in een weide. We zitten momenteel tot over onze oren in “La Grande Boucle” zoals de fransen het zo lyrisch plegen te zeggen. Wij noemen het gewoon “ntour de france” met een duidelijke nadruk op die n voor de t. In deze barre tijden voor pakweg een simpele paardensportliefhebber flitsen de meest wonderbaarlijke fietsen over ons televisiescherm. Technische hoogstandjes in allerlei flashy-kleuren met carbon frame en voorzien van veel toeters en bellen om steeds sneller te fietsen en vooral… om niet betaalbaar te zijn voor de gewone fietsende sterveling.
Aan de basis van dit alles ligt evenwel een heel ordinair gewoon modelleke zoals ik in deze weide zag staan Met een beetje goede wil kan ik aannemen dat dit wel eens het fietsje zou kunnen zijn waarmee Bernard Hinault zijn eerste pedaalexploten liet optekenen. Het is au cours du chemin hier terechtgekomen. Niemand weet nog hoe of wanneer. Het feit dat het fietsje van Bernard Hinault hier staat te pronken is voor iedereen voldoende.  Vive le vélo!