Een “doordeweekendse” zaterdagnamiddag in een far away dorp called Roesbrugge-Haringe. Alhoewel het helemaal niks met haringen te maken heeft… denk ik toch. Ergens in de hoofdstraat van de vermoedelijke 6 straten die Roesbrugge telt, bevindt zich achter een statige herenhuisgevel “Het Volkshuis”. Je hebt professor Barabas en zijn teletijdmachine niet nodig om even uit 2009 te stappen. Ga gewoon binnen in het Roesbruggse Volkshuis. Het tempo waarmee de wereld rondraast valt hier compleet in duigen. Beschrijven is onmogelijk, je moet het simpelweg in je opnemen… Oh ja en vergeet vooral de juke-box niet te ontdekken. Nog volgestouwd met de enige echte 45-toeren singeltjes, van deze met een gaatje in het midden.

De halve wereld doet het… dus heb ik mij in het begin van dit jaar ook zo’n facebook-accountje aangemeten. Het valt wel mee, een paar oude collega’s en vrienden weer eens tegen het electronische lijf gelopen. Zelfs met mijn buurman praat ik al heel veel via facebook. We zijn nog niet aan de nieuwe patatjes met dit alles. Maar dit is er eentje uit mijn “echte” feis-boek… Abel, één en al levensverhaal en vertellingen. Bij een heerlijk glas rode wijn, nog echt uit een donkere Bordeaux-fles.

Met vier brothers in crime zaterdag laatst naar London City getrokken. De Eurostar was geen optie omdat de uur-regelingen om terug te keren niet echt met onze plannen overeenstemden. Dan maar bootje varen! 04.00 u des morgens is wel een ontiegelijk vroeg uur om mij uit bed te halen maar om 06.15 u waren wij goed en wel aan de gang met de oversteek van Calais naar Dover . 09.00 u plaatselijke tijd… wij snuiven de eerste, weliswaar ietwat frisse, Londense ochtendlucht op aan The Dome. “Oh you’re from Belgium? You come for the show?” Blijkt dat Paul Weller daar in de avonduren een concertje komt ten beste geven in the O2, waar ook in juli Wacko-Jacko zijn ding komt doen. Prachtige hall maar we moeten verder. Exit the Dome en via the Docklands up to the town! London was callin’… alleen The Clash ontbrak.

Deze morgen, Woumen bij Diksmuide. Ik moet hier in opdracht het kasteel De Blankaart fotograferen. Ik maak er kennis met een vriendelijke mens en ik luister naar het verhaal van de beginnende lente. “Ja meneer, d’er is hier vanalles te doen hé meneer , ‘t moet allemaal in orde zijn hé meneer tegen dat de toeristen komen”. De zon schijnt heerlijk op deze vroeg-lente voormiddag. Het kleurt mijn dag opnieuw een beetje bij. Dit alles staat in schril contrast met de begrafenis van een vriend en generatiegenoot die ik eerder op de morgen bijwoonde. Nee, de wereld zal ook vandaag niet ophouden met draaien. Het busje komt hoedanook … met toeristen of om je mee te nemen op een verre reis.

Carcassonne, late namiddag… Ergens in de binnenstad… Zijn dit acteurs in spe in opleiding of gewoon een bende die zich fantastisch amuseert. Veel heen en weer geloop, geroep en uitbundigheid. Ik begrijp er geen woord van. Veel toeschouwers hebben ze ook al niet, 15… 20 maximum, maar we blijven wel allemaal de voorstelling uitkijken. Ze improviseren erop los en ik geniet van het enthousiasme waarmee ze tekeer gaan. Ze gooien zich van het ene moment op het andere in een nieuw verhaal. Het applaus is welgemeend en dikverdiend!

Ze houdt van toneel, ze speelt met de camera, ze verzint ter plekke een nieuw verhaaltje, ze maakt aan de lopende band nieuwe woorden, zo ook “smouch”. En spijts de ijzige kou bleef ze gans de dag super-enthousiast. Smouch… pure rock ‘n roll

Deze ijskoude winterdagen die we nu beleven leveren mij de ideale gelegenheid op om even door mijn fotoarchief te bladeren. Als ik nu enig zonnig gevoel wil hebben zie ik mij verplicht even in mijn zomeropnames te duiken. Op die manier ontdekte ik nog een paar zomerse girls-kiekjes. Girls… they just wanna have fun!

Hoeveel moed er nodig is om bij een temperatuur van 2 graden een duik te nemen in zeewater van 3 graden lijkt mij allezins een heel pak te zijn. Met zo’n 6500 waren ze deze namiddag present in Oostende voor de Nieuwjaarsduik, met Miss België en al. Om klokslag 15.00 u. stormde gans die bende onder luid gejoel naar het koude sop. Geen ontkomen meer aan als je daar middenin staat. Ze joelen elkaar vooruit, net of is de zesde cavalerie ten aanval getrokken. Hier was geen plaats voor de financiële crisis noch de economische… Nee alleen fun fun fun en vele verkleumde handjes en voetjes. Sire, er zijn nog ijsberen in ons Belgenlandje.

Toen ik een paar jaar terug The Rhythm Junks voor de eerste keer zag en hoorde, als voorprogramma van BookerT & The MG’s in de Gentse Handelsbeurs, was ik onmiddellijk fan van deze bende. The Rhythm Junks met Steven De Bruyn, dat zou een fijn avondje blues worden. De verwondering en verbazing sloeg mij met helse meppen om de oren toen de junks hun machine op gang trokken. Om een lang verhaal kort te maken… ik ging plat tegen de vloer en al wie kon horen moest naar mijn verhaal luisteren over dit wonderbaarlijk orkestje.
We zijn pakweg 3 jaar verder en zondag laatst kon ik opnieuw The RJ’s meemaken. Ik ging nu niet meer plat tegen de grond maar werd op golven van klanken en geluiden en ritmes door de zaal gekatapulteerd. Ik ben geen fan meer, nee, ik ben gewoon gek van deze groep!
Steven De Bruyn is en blijft de sympathieksten en tofsten performer die ons landje kent. Hij gebruikt en bespeelt zijn smoelschuivers zoals er maar heel heel weinigen kunnen. Het enthousiasme druipt van hem af met heelder beken. Tony Gyselinck drijft met zijn slagwerk en percussie de groep continu vooruit. Als je hem bezig ziet dan ben je ervan overtuigd dat er aan drummen eigenlijk niks moeilijks is, tenminste toch als je Tony Gyselinck heet. Helemaal aan de andere kant van het podium zijne koelheid zelve: Geoffrey Burton. De onwaarschijnlijkste klanken haalt hij uit dat ding met zes koorden en een resem pedalen. Hij ondersteunt en blijft discreet op de achtergrond tot Steven hem de ruimte instuurt, dan veranderen deze mens en zijn ding in een bruisende gitaarwaterval. De blazersectie bestaat uit een jongeman met de grootste saxofoon die ik ooit gezien heb – hij kan er zich bij tijden van onrust en cholera heel gemakkelijk in schuil houden -, een jongedame die onbeschaamd goed met een trompet overweg kan en nog een andere koele blaaspijper. Jasper Houtekiet (ja, de zoon van…) houdt de bas heel strak aan de lijntjes maar blijft heel prominent aanwezig in het geheel van de sound.
Straffe mannen en een straffe madam die van dat groepke. Het is een nationale verplichting om eens naar een optreden van The Rhythm Junks te gaan. En dit kan je de komende maanden zeker doen tijdens hun theater-toernee. Let’s all be a rhythm junkie.

Zondagmorgen, een wandelingtje met mijn hond. Achter mijn huis ligt er een piep piep piepklein bosje. Kunstmatig aangelegd weliswaar en bedoeld als doorgang naar de achterliggende woonwijk. Een leuke en aangename passage die heel veel gebruikt wordt.
Er is hier nu wel iemand voorbijgekomen die duidelijk de leuze hanteert: “Coca-cola, ge kunt den boom in!”. Tenzij hij of zij deze takken als natuurlijke koelkast gebruikt, want het flesje en inhoud ervan lijken mij toch lekker fris te hangen. Die koelkast-piste lijkt mij nog niet eens zo’n vreemd idee, want het flesje ligt er wel heel mooi bij. En anders is het gewoon een prachtige worp geweest.