Veertien dagen terug op een zonnige zondag een dagje Brussel meegepikt. Waren het hondsdagen? Ik weet het niet maar er moesten een pak honden met het baasje mee op stap. Of het hen zinde - de hondjes wel te verstaan - laat ik in het midden, maar te zien aan hun doen hadden ze duidelijk een eigen idee over wat interessant was. Dur dur la vie d’un dog de Bruxelles!
Ergens op weg naar Le Crotoy aan de Somme-baai in Frankrijk, ontdekte ik zondag laatst dit kleinood. Ontdaan van enkele broodnodige onderdelen en een beetje verloederd stond het daar maar alleen te wezen in een weide. We zitten momenteel tot over onze oren in “La Grande Boucle” zoals de fransen het zo lyrisch plegen te zeggen. Wij noemen het gewoon “ntour de france” met een duidelijke nadruk op die n voor de t. In deze barre tijden voor pakweg een simpele paardensportliefhebber flitsen de meest wonderbaarlijke fietsen over ons televisiescherm. Technische hoogstandjes in allerlei flashy-kleuren met carbon frame en voorzien van veel toeters en bellen om steeds sneller te fietsen en vooral… om niet betaalbaar te zijn voor de gewone fietsende sterveling.
Aan de basis van dit alles ligt evenwel een heel ordinair gewoon modelleke zoals ik in deze weide zag staan Met een beetje goede wil kan ik aannemen dat dit wel eens het fietsje zou kunnen zijn waarmee Bernard Hinault zijn eerste pedaalexploten liet optekenen. Het is au cours du chemin hier terechtgekomen. Niemand weet nog hoe of wanneer. Het feit dat het fietsje van Bernard Hinault hier staat te pronken is voor iedereen voldoende. Vive le vélo!
“Theater aan Zee 2008″ brengt dit jaar een tentoonstelling van Stephan Vanfleteren onder de noemer “Visscherskoppen”. De locaties: Oostende, Blankenberge, Nieuwpoort en Oostduinkerke. Ikke verleden week dus naar Oostende, de Vismijn. Ik had november 2007 in het Fotomuseum te Antwerpen al een deel van die koppen kunnen bekijken. Maar hier lijken ze nog mooier, nog imposanter, nog indringender. Dit is HUN plaats! Elk portret is steeds weer opnieuw een subtiel spelen met scherptediepte. De verweerde en gegroefde gezichten vervagen naar zachte contouren. De visscherskoppen… sommige kijken je lachend aan, sommige kijken van je weg, sommige zijn recht voor de raap. In ieder geval, om het met Rod Stewart te zeggen: “Every picture tells a story!”. Het was een goed moment om er te zijn. Ik was er bijna alleen een paar argeloze fietsers buiten beschouwing gelaten. Hier en daar een schreeuw van een meeuw en de lichte echo van mijn voetstappen in de lange gang. Met mijn bijna ongebreilde verbeelding had ik bij elke volgende visscherskop een nieuw verhaal klaar. Van stoere zeebonken tot bange huisvaders in nood. Je mag je voor mijn part deze zomer volop vergapen aan halfnaakte, in olie badende, zonneaanbiddende lijven op de stranden van allerhande kusten. Als je deze Visscherskoppen niet hebt gezien dan zul je niks gezien hebben deze zomer. Stephan Vanfleteren… topfotografie in België.
Yezz yezz yezz… na veel vijven en zessen, na een pak reviews, na links en rechts te hebben gesnuffeld is deze twijfelaar uiteindelijk bezweken voor de D300. Bij wijze van test dan gisterenmorgen maar wielertoeristen gaan fotograferen. De mogelijkheden lijken mij nu al enorm tov mijn D100. Er zal een pak experimenteren en uittesten aan te pas komen, zoveel is zeker. En voor mijn doen heel veel moed om mij door de dikke handleiding te wurmen. Maar ik ben er van overtuigd dat ik heel veel plezier aan mijn nieuw speelgoedje zal beleven. Boys and their toys…
Het was een bijna egaal lichtblauw gekleurd geheel. Ineens opgeluisterd met deze rood gekleurde zeilboot. Ik wou eigenlijk een lager standpunt innemen zodat de horizonlijn zou samenvallen met de vaarlijn van het bootje. De gevolgen van mijn knieoperatie lieten mij echter niet toe om door mijn knieën naar beneden te zakken. Dus het moest zo maar.
Veel woorden hoeft deze volgens mij niet.
Alleen misschien The Small Faces (early sixties Britpop) even citeren…
Lazy sunday afternoon, I’ve got no mind to worry
Close my eyes and drift away!
Zaliggggggggggggg !!!! Nog eens in antwerpen op zonnige zondagnamiddag
Muziekje even beluisteren? http://www.youtube.com/watch?v=B8QcrF1oBwg&NR=1
Ik denk begin, halfweg de jaren zestig was er op zaterdagavond een voor die tijd erg mysterieuze serie te bekijken op TV, op “Brusselsvloams”. Het was de tijd dat ik nog netjes gewassen, in pyjama gestoken, wat langer mocht opblijven om samen met mijn moeder TV te kijken. Het lijkt nu wel de tijd te zijn geweest toen de beesten nog spraken. Het laatste wat ik dan steevast mocht zien voor ik in bed moest was een science-fiction serie - of iets die daar toch moest voor doorgaan - “The Outer Limits”. Van kleurentelevisie was in de verste verte nog geen sprake en elke aflevering werd bevolkt met allerhande voorlopers van ET. Steeds erop uit om de mens één of andere loer te draaien. De dreiging die van de zwart-wit beelden en de immer zorgelijk kijkende slachtoffers uitging was voor een netjes gewassen in pyjama gestoken jongetje behoorlijk aangrijpend. Ik zou zeker nooit mijn bed ingedoken zijn zonder mij eerst ervan te vergewissen dat daar geen zo’n onding met een enorm waterhoofd zijn opwachting maakte in mijn kamer. Zelfs het bloemetjesbehang leek mij die avonden vreemd toe te lachen. Later, veel later, heb ik The Outer Limits ingeruild voor de Pin-Up Club met ene WVW in een aangrijpende hoofdrol. Daar voelde ik mij ook prettig ongemakkelijk bij, maar dat was van een heel andere orde. En telkens als ik toendertijd na het bekijken van de wekelijkse aflevering mijn slaapkamer binnenkwam overviel mij toch enige vorm van spijt dat de hoofdrolspeelster haar opwachting niet maakte in mijn kamer. Zelfs het bloemetjesbehang leek mij die avonden met enig leedvermaak toe te lachen. Augustus 2007, Audresselles, een klein vissersdorp net voorbij Cap BlancNez aan de Franse Opaalkust. De elementen waren aanwezig, het grauwgrijze, een immense onweersbui, een dreigende zee en vier vreemd uitgedoste figuren… The Outer Limits revisited, met dank aan Nele, Bolleke, Stef en Yves.
Zondag laatst bij de luchthaven van Oostende. Ik wou er ook eens proeven van “vliegtuig-spotten”. Wat me direct opviel: er waren geen doorwinterde spotters aanwezig en uren in het rond ook geen vliegtuigen. Toch geen die enig teken van vliegen vertoonden, een paar kleine speelgoedvliegtuigjes niet te na gesproken.
Om alsnog iets vliegend te kunnen fotograferen heb ik het maar op een akkoordje gegooid met een plaatselijke eend. Een perfecte stijgingscurve als je het mij vraagt en niet de minste geluidshinder.
Laatst een leegstaande boerderij ontdekt in eigen stad. Uiteraard op verkenningstocht gegaan en hierbij deze ruimte gevonden. Ik kon er zelfs niet eens in rechtstaan. Het invallend licht op de vochtige vloer gaf een prachtige structuur. Mijn D100 kennende zou ik hiervan in 1 shot nooit geen juist beeld kunnen maken. Drie opnames gemaakt. Eentje voor het kleine venstertje, eentje voor de doek aan de muur en eentje voor de vloer. Telkens dus lichtmeting op het betrokken onderwerp. En dan maar Photoshoppen. Opnames uiteraard vanaf statief-)
Een beetje spielerei op een zaterdagavond in deze vroeg lente.
danyvantomme
