allez l’union!

Ik wou eigenlijk wel eens weten waarom omzeggens de halve mensheid zo gek is van het spelletje waarbij 22 man achter welgeteld 1 bal aanlopen. Om dan die bal, niet zonder slag of stoot bemachtigd, weer zo snel mogelijk weg te trappen. Dus, ik op een doordeweekse zaterdag – zij het weliswaar op het eind van de week – naar een matchke gaan kijken. En eerlijk gezegd, ik vond er geen bal aan, laat staan een zak. Maar ja, ik ben dan ook wel niet zo voetbaltechnisch onderlegd. Dat heb ik althans kunnen uitmaken uit de geanimeerde gesprekken van de toeschouwers rondom het veld. Ik voelde me een complete voetbal-oetlul. Volgens ik kon begrijpen uit die vele, met luide en krachtige stem de wereld ingestuurde richtlijnen, wisten die gasten daar in de wei echt niet waar ze mee bezig waren. En dan hebben we het nog niet eens gehad over die met zijn zwart kostuumke aan. Want die bakte er met 100% zekerheid al helemaal niks van! Blijkens mijn mede-toeschouwers toch. Spijts een frisse avondbries en de zompige aangestampte aarde waar ik op wandelde bleef ik toch volle 90 minuten en 1 kwartier naar het gebeuren kijken en luisteren. Het kon dan ook niet uitblijven… beelden uit lang vervlogen collegejaren en zondagnamiddagen drongen zich op. Ik zag mezelf ook weer achter de bal aanholen op het collegeterrein, ik zag mezelf weer iedere zondagnamiddag popelend van ongeduld wachten op nonkel Marcel, want dan mocht ik mee naar de voetbal, dan mocht ik mee naar den “Union”! Wij waren immers supporter van Eendracht Wervik en aan communautair gehakketak dacht toen nog niemand, dus riepen we met z’n allen “Allez l’union”! BHV bestond toen nog niet eens en moest het al bestaan hebben dan hadden wij het vast begrepen als één of andere nieuwe bergrit in den Tour de France! Times… they are changing zong Bob Dylan, maar rond een voetbalveld van een provincieclubje is er echt niet zoveel veranderd. Kun je geloven dat het goed voelt? Oh ja… den Union heeft gewonnen met 1-0. Allez l’union!