La chapelle de guémy…

of enkele jaren na datum De Bende van Wim achterna.
Puur toeval waarschijnlijk, maar enkele weken terug werd ik met de wetenschap verrijkt dat ergens in Frankrijk – in Guémy of all places – een Chapelle de Guémy zou staan. En dat bleek zelfs nog niet eens zo ver van mijn bed vandaan te zijn.
Op zich geen wereldschokkende vaststelling, want er zullen wel meer van die Chapelles neergepoot zijn in Frankrijk. Alleen is deze van Guémy voor eeuwig en altijd en onlosmakelijk verbonden aan De Bende van Wim!
Deze kennis verplicht mij als dusdanig de plek te gaan bezoeken. Met de motorfiets en alleszins helemaal alleen om mij daar ongestoord te kunnen wentelen in de dromerij als ware ikzelf één van de bende. Onder een broeierig hete namiddagzon trok ik dan gisteren richting Guémy.
Mijn gps vindt niet onmiddellijk de juiste eindbestemming terug en “une ruïne” of “la bande à Wim” zijn niet aan de plaatselijke incrowd besteed. Ik heb uiteraard de coördinaten van de plaats niet opgetekend laat staan meegenomen, typisch voor mezelf.  Net wanneer een lichte twijfel omtrent de goede afloop van mijn zoektocht aan het opkomen is, acht La Chapelle elle-mème het moment gekomen om zich aan mij te vertonen. Hoog op een flank rechts van mij zie ik de bleke kalkstenen schitteren in de felle zon. Ik moet alleen nog daar zien te geraken. Mijn oriëntatiegevoel laat me zelden in de steek en 5 minuten later sta ik op een stoffige, met keien bezaaide parking. Het levert mij een wuivend korenveld op. Er wacht mij nog een voettocht van enkele honderden meters. Licht bergop onder een felle zomerzon, je zou voor minder gaan zweten.
En dan sta ik er, pal op de plek waar goed 6 jaar geleden Wim Opbrouck, Jean Blaute en Michiel Hendryckx neerstreken. Ik vergeet alle enscenering en technische kantjes die de serie in zich had en dompel me weer onder in de heerlijke bende-sfeer van toen. Het was begin december 2002 toen de Bende voor het eerst op TV werd uitgezonden. Op die vrijdagavonden was ik met geen stokken uit het huis te krijgen. Het was koud, donker en verlaten buiten. Het was heerlijk warm, zonnig en gezellig op Canvas. Voor een motard was dit telkens een hoogtepunt in de week. Met daarbovenop ieder keer opnieuw een reeks Hendryckx -foto’s.

Ik heb geluk. Ik ben er helemaal alleen. Ik zet me neer in de schaduw. Het uitzicht is op zijn mooist, de stilte oorverdovend. Het is er zwoel warm, maar een lichte bries passeert over de hoogvlakte. Ik voel me onbeschaamd fantastisch goed! Ik zou hier wel de rest van de dag willen blijven zitten. Meer hoeft het echt niet te zijn.
Ik leun achterover tegen de muur en sluit de ogen. Het kost me geen moeite om weer die geïmproviseerde tent te zien waaronder de drie hun picknick hielden.
Dit is zo één van die plaatsjes op de wereld die je een speciaal gevoel geven en waarvan een mens zegt “Hier kom ik nog terug.” En hier zal ik nog vaak terugkomen.

Dit korenveld, pal naast de parkeerplaats, zag er uiteraard niet zo geel uit en de lucht was ook wel niet zo dramatisch blauw. Ik hou eigenlijk veel meer van zwart-wit foto’s maar als ik dan toch voor kleur ga dan mag een dergelijke foto ook wel goed in het kleur zitten vind ik. Ik heb hier een eigen interpretatie van de werkelijkheid gearrangeerd.

Broekzeele…

Als vertaling van Bruxelles… “Broekzeele”. Zou ik dit in de Van Daele kunnen krijgen? Hoedanook, bij mijn laatste bezoek aan ons aller hoofdstad had ik mij voorgenomen te doen wat ik zo graag doe. Ergens rondwandelen en de mensen observeren zonder dat ze het in de smiezen hebben. Ik fotografeer ze dan ook zonder dat ik door de zoeker kijk. Ik hou mijn toestel voor mij en druk af. Soms noem ik deze opnames ook mijn “hipshots”, als ik mijn Nikon gewoon langs mij houd. Ik kan jullie verzekeren leuke bezigheid. En soms durf ik het al eens te vragen om een portretteke te maken. Fotookes uit Broekzeele dus.

The blue lady… met volle overtuiging knikte ze van ja toen ik haar zonder woorden vroeg of ik een beeldje mocht schieten.

3 chinezen of japanners, ik kan ze niet uit elkaar halen, waren van elkaar stoere foto’s aan het maken.

These boots are made for walking… of een beetje ongeneerd de voyeur uithangen.

Waterloo Station? Nee gewoon Brussel Centraal.

Hot dogs de Bruxelles…

Veertien dagen terug op een zonnige zondag een dagje Brussel meegepikt. Waren het hondsdagen? Ik weet het niet maar er moesten een pak honden met het baasje mee op stap. Of het hen zinde – de hondjes wel te verstaan – laat ik in het midden, maar te zien aan hun doen hadden ze duidelijk een eigen idee over wat interessant was. Dur dur la vie d’un dog de Bruxelles!

vive le vélo…

Ergens op weg naar Le Crotoy  aan de Somme-baai in Frankrijk, ontdekte ik zondag laatst dit kleinood. Ontdaan van enkele broodnodige onderdelen en een beetje verloederd stond het daar maar alleen te wezen in een weide. We zitten momenteel tot over onze oren in “La Grande Boucle” zoals de fransen het zo lyrisch plegen te zeggen. Wij noemen het gewoon “ntour de france” met een duidelijke nadruk op die n voor de t. In deze barre tijden voor pakweg een simpele paardensportliefhebber flitsen de meest wonderbaarlijke fietsen over ons televisiescherm. Technische hoogstandjes in allerlei flashy-kleuren met carbon frame en voorzien van veel toeters en bellen om steeds sneller te fietsen en vooral… om niet betaalbaar te zijn voor de gewone fietsende sterveling.
Aan de basis van dit alles ligt evenwel een heel ordinair gewoon modelleke zoals ik in deze weide zag staan Met een beetje goede wil kan ik aannemen dat dit wel eens het fietsje zou kunnen zijn waarmee Bernard Hinault zijn eerste pedaalexploten liet optekenen. Het is au cours du chemin hier terechtgekomen. Niemand weet nog hoe of wanneer. Het feit dat het fietsje van Bernard Hinault hier staat te pronken is voor iedereen voldoende.  Vive le vélo!

Visscherskoppen

“Theater aan Zee 2008″ brengt dit jaar een tentoonstelling van Stephan Vanfleteren onder de noemer “Visscherskoppen”. De locaties: Oostende, Blankenberge, Nieuwpoort en Oostduinkerke. Ikke verleden week dus naar Oostende, de Vismijn. Ik had november 2007 in het Fotomuseum te Antwerpen al een deel van die koppen kunnen bekijken. Maar hier lijken ze nog mooier, nog imposanter, nog indringender. Dit is HUN plaats! Elk portret is steeds weer opnieuw een subtiel spelen met scherptediepte. De verweerde en gegroefde gezichten vervagen naar zachte contouren. De visscherskoppen… sommige kijken je lachend aan, sommige kijken van je weg, sommige zijn recht voor de raap. In ieder geval, om het met Rod Stewart te zeggen: “Every picture tells a story!”. Het was een goed moment om er te zijn. Ik was er bijna alleen een paar argeloze fietsers buiten beschouwing gelaten. Hier en daar een schreeuw van een meeuw en de lichte echo van mijn voetstappen in de lange gang. Met mijn bijna ongebreilde verbeelding had ik bij elke volgende visscherskop een nieuw verhaal klaar. Van stoere zeebonken tot bange huisvaders in nood. Je mag je voor mijn part deze zomer volop vergapen aan halfnaakte, in olie badende, zonneaanbiddende lijven op de stranden van allerhande kusten. Als je deze Visscherskoppen niet hebt gezien dan zul je niks gezien hebben deze zomer. Stephan Vanfleteren… topfotografie in België.