Het was op een plein in Antwerpen. Ik heb geen idee van de naam van het plein. Mijn kennis van de Antwerpse geografie is van een erbarmelijk laag niveau, vandaar. Daarbij, het heeft ook geen belang wat er op het straatnaambord staat. Maar hij zat daar wel. Petro Paulo Rubens. Het was beslist hem. Je kon het zo zien. Aan z’n blik. Duidelijk de blik van een kenner. Hij schonk niet eens aandacht aan het vreemde toestel dat hem begluurde. Welke kleuren zou hij deze keer uit zijn borstels en verven en spatels en paletten distileren? Zijn borstels? Die staken beslist in de Aldi-plastickzak.
