12 mei 2007, 04.00 u. in de morgen. Dit is wel heel vroeg dag. Maar het vooruitzicht is schitterend. Binnen pakweg 6 uur zou ik mij in Engeland bevinden. Snel koffie zetten, alle reisingrediënten nog eens overlopen. Mijn GS-ke staat bepakt klaar in de garage. Aan tafel om enkele boterkoeken te verorberen. Gisteren bij de warme bakker gekocht zijn ze nu toch ietwat aan de zachte kant, maakt niks uit ze smaken toch heerlijk op dit zoete moment van verwachtingen. Het is stil in deze vroege ochtend. Er komt geluid uit het platform. Het water komt met bakken uit de hemel gevallen.
04.45 u. Motorgeronk, stilte, de bel. Stef en Nele staan als bedruipte hondjes op mijn stoep. Gaan we hier mee door? Uiteraard gaan we hier mee door. Nieuw motorgeronk, Berten is er ook. In zijn gekende stijl probeert hij mijn buren wakker te maken. Ik rij mijn ros op de stoep. In stilte wachten we op Philip. Lichten aan het eind van de straat. “Den zwitser is daar” aldus Nele. We kijken elkaar in stilte nog eens aan. Het vizier naar beneden en weg. Tot ergens halfweg tussen Ieper en Diksmuide lijkt het of de zondvloed opnieuw is uitgevonden.
06.00 u. We rijden het havengebied van Oostende binnen. Vanaf nu slippen er al wat Shakespeariaanse zinssneden in onze gesprekken, dus… so far, so good!
07.30 u. Met een half uurtje vertraging varen we met de Oleander Oostende uit. We trotseren de strakke wind om als volleerde Engelandvaarders de zee te bevaren. We zijn wel de enige gekken die bij een dergelijk weer buiten staan. Maar het zicht is toch schitterend…
(als je klikt op de foto’s krijg je een groter beeld in een nieuw scherm)
Het is middag en een hobbelig en wiebelend zeetochtje verder, als we bij een eerste “lovely place” halt houden. St Margarets at Cliffe is the name, St Margarets Bay the place. Achter het hoekje ligt Dover. Blijkt dat ze daar ook wel een bootje klaar liggen hebben.
Links rijden, dreigende wolken, hagen langs de weg… Op en top good old England. Van regen is echter helemaal geen sprake. Net zo min als er al van eten sprake is. Duidelijk geen hongerige magen die Engelanders. Want in de verste verte is niet één frietkot of Doner Kebab of pizzatent te bespeuren. Waar blijven ze nu met hun “fish and chips”? Stef maakt ons wijs dat we straks in Rye -we zullen Rye wel niet bereiken- iets gaan eten. De honger laat duidelijk zijn sporen na bij Philip, blijkt dat er op zijn Zumo GPS enkele onontgonnen knopjes aanwezig zijn. We rijden 30 km verkeerd. De sfeer blijft uitstekend…. Met de motor rij je niet verkeerd, je bent onderweg! Waar heb ik dit nog gehoord?
Late afternoon @ Bodiam Castle. Een postcard kiekje voor het album.
Zondagochtend… We kiezen voor English breakfast, the full monty! Calorieën? Nog nooit van gehoord. Cholesterol? Never heard about! Een prachtig bord staat voor ons. Lekker vet en weergaloos in de combinatie. Ann en Malcolm, onze gastvrouw en gastheer, sloven zich uit om het ons naar onze zin te maken. Anybody some more toast? Weet je wat dit is? Simpelweg genieten!
Nee dit is geen bushokje, dit is een… Ja hoe noem je nu zoiets? Een winkelkarretjehokje. Hoedanook we kunnen er lekker schuilen terwijl Berten bij Sainsbury in Royal Tunbridge Wells om Coleman’s Musterd is. Het maakt niks uit als we Berten vertellen dat er in de Colruyt of in den Aldi of bij Delhaize ook mosterd te vinden is. Hij gaat volledig akkoord met die stelling maar werpt op dat het in geen enkel van de opgenoemde gevallen om Coleman’s Musterd gaat. Geef toe… er zit iets in. Coleman’s Musterd dus… minstens 1 potje ervan staat nu in Wervik.
Na regen komt zonneschijn. Zo ook in Engeland dus. En na de halve ochtend in de regen te hebben getoerd is het een deugddoener een drankje tot zich te nemen. “The Bull Inn” (In den Stier zou dit in West-Vlaanderen zijn), een geschikte plaats als je het mij vraagt, completely conviennant. Met car park en art gallery, waar kan een mens beter binnentreden op een zondagochtend ergens te lande in Zuid-Engeland. Maar je komt er niet in… toch niet als zoals hier de deur gesloten blijft. Nochtans staat er vemeld op het bord “Open allday”! Alleen begint de dag hier pas om 12.00 uur des middags!
Soms waan je jezelf in de Middelleeuwen aanbeland. Grauwgrijze oude kerkjes, met in het grasplein eromheen schots en scheef staande grafzerken, zomaar her en der ongeordend neergepoot. Geen toegangspoort, geen afsluiting. Je kunt zomaar over deze plek wandelen, jezelf afvragend wie er onder je ligt. Dit is “sacred ground”. En hoe vreemd of luguber het ook moge lijken, vooral rustgevend.
Toffe peer die meeuw. Hij of zij vergezelt ons nu reeds een heel eind sedert we vertrokken zijn uit Ramsgate. Ga je mee naar Oostende vriend? Dit lijkt het beestje niet zo een goed idee te zijn want hij keert zij vleugels weer richting cliff-kust. Doe ze de groeten ginderachter en zeg dat we volgend jaar terugkomen.
Het is heerlijk toeven op het zonnige achterdek. Ook dit is motard zijn, luilekker dromen van wat geweest is en van wat nog moet komen. Philip, “den zwitser”voor de vrienden, languit op één van de banken.
Een echte “ik heb de zon in de zee zien zakken” is er niet bij. Maar ik kan me volledig vinden in wat ik aangeboden krijg. Meer dan een kiekje waard vind ik. Eentje om later de kleinkinderen mee te betoveren met een fantastisch verhaal erbij hoe opa de “seven seas” heeft bevaren.
Het lot van de fotograaf als je een cameo wilt. Altijd op zoek naar een spiegel om jezelf ook eens in beeld te brengen en in het verhaal. Het lijken wel een beetje Vegas toestanden op ons bootje als je de plafondversiering bekijkt.
Het is goed middernacht als we Oostende opnieuw binnenlopen. Geen zuchtje wind, geen spatje water en een heldere hemel. Het zit erop. Verbazend gek hoe leuke dingen eigenlijk veel te vlug gaan.
danyvantomme
