Wijtschate-city

Verscholen diep in de Westhoek, omringd door groene bossen en met de Kemmelberg op de achtergrond ligt het voetbalveld van FC Wijtschate. Geen sprake van loges of supportersvakken, maar wel een heuse hoofdtribune met bijhorende dug-outs. Er verhuizen hier geen grote transfersommen over of onder de tafel van eigenaar. Hier wordt nog gevoetbald voor “nen pistolet met gekapt en een pinte”! Maar vergis je niet, FC Wijtschate heeft internationale aantrekkingskracht. Het bewijs hiervan vind je vooraan de hoofdtribune. Eén of andere illustere Turkse sponsor blijkt zich het lot van de lokale voetbalhelden ter harte te nemen. FC Wijtschate dus… op een zomerse lenteavond een heerlijke plek om te vertoeven.

The Mask

Zowat 2 jaar hebben wij er over gepraat, over onze gezamelijke wens eens samen te werken. Het lukte ons echter maar niet om onze agenda’s gelijk te stemmen. En dan, dan vinden we samen een godverloren zondag waarop we niks anders konden doen dan fotograferen. Weer een zondag om in te lijsten! The model: Tanja Fominata. Make-up: ook Tanja. The Mask: gemaakt en met veel plezier ter beschikking gesteld door Marc Verdoodt.

Welkom in de hel

Zaterdagmorgen 14 april 2007, 09.20 u. Arenberg (F). Daar sta je dan. Aan de poort van de hel. Het is er nog stil, op het gezang van de vogels na hoor je niks. Vluchten kan niet meer. En al zou het nog kunnen je zou het niet eens willen. Wat je voelt is moeilijk onder woorden te brengen. Een mengeling van verschillende gevoelens. Verwondering, vrees, ontzag, vastberadenheid, twijfel, nietigheid,… alles tesamen een immense voldoening om op het eigenste moment op deze plek te zijn.  Iets langer dan een etmaal later wordt deze brok prachtige natuur voor een halfuur omgetoverd in een kokende helleketel. Gejoel, geroep, gevloek, kletterende kettingen, krakende fietsframes, in het rondvliegende drinkbussen…  Een grote stofwolk zal zich door deze 2,4 km lange traversée voortbewegen met in zich motoren en toeterende wagens, maar met bovenal een pak moedige strijders die ook deze keer weer onbevreesd de hel binnentreden en haar zullen bedwingen. Alle dopingsverhalen ten spijt blijft dit een ongemeen prachtige prestatie. Met of zonder verboden product moet je hoedanook nog die fiets over de knotsende kasseien stuwen en moet je nog steeds de trappers rondstampen. Ooit passeerden hier quasi dagelijks een pak mijnwerkers die in de steenkoolmijn van Arenberg de kost verdienden. Eén van hen, van Poolse origine, klom uit deze mijnschachten om wereldkampioen wielrennen te worden in 1962. Dit was Jean Stablinski. Nu, in 2007 wordt deze onverbiddelijk harde stek overwonnen door Boonen, Hoste, Van Petegem en andere Cancellaras. Welkom in het bos van Wallers-Arenberg. Welkom in de hel!

De Ronde 2

Bovenaan de Boigneberg (Maarkedal, hoogteverschil: 30m-83m=53m. Lengte:1050 m. Gemiddelde stijging: 5,2%. Maximale stijfing: 12,4%.

De laatste van de dag… De Bosberg (Moerbeke, hoogteverschil: 37m-94m=57m. Lengte:980 m. Gemiddelde stijging: 5,8%. Maximale stijging: 11%) en dan in euforie naar Meerbeke!

De Ronde 1

Ieder jaar rond deze periode, als de lente haar eerste kriebels begint rond te strooien, is het tijd voor Vlaanderens mooiste. Vlaanderen, da’s nog altijd koers, da’s nog altijd fietsen. Vlaanderen… da’s ieder jaar weer opnieuw de Ronde! En daags voor de “echte”, de profs dus, mogen de wielertoeristen het heilige parcours betreden en berijden. Over Oude Kwaremont, Patersberg, Eikenberg en andere Bosbergen is het een ganse dag zwoegen, zweten ,blazen, vallen en opstaan van een bonte meute. Van klein naar groot, van jong naar oud, van salonfietsers naar would-be profs. Allemaal genieten ze van een uitzonderlijke dag fietsgekte. Met z’n 18000 waren ze dit jaar. Ik was er weer bij en ik keek er weer naar en ik genoot weer mateloos van alle gewriemel.

Op de top van de Eikenberg… zit daar toch wel een bekend gezicht tussen.

Yezzzzzzz

Wat je van volgend beeld ook maakt of wat je er ook maar meent in te zien, voor mij was het overduidelijk. Alles krijgt weer kleur en de wereld ziet er een beetje vrolijker uit. Het is bijna een morele plicht om je minstens bij de aanvang van de lente enkele ogenblikken onder deze vroege bloeiers neer te leggen en van de zachte kleurenpracht te genieten. Yezzzzz…. de lente is eindelijk weer in het land.