ERGENS ONDERWEG

Laatst een leegstaande boerderij ontdekt in eigen stad. Uiteraard op verkenningstocht gegaan en hierbij deze ruimte gevonden. Ik kon er zelfs niet eens in rechtstaan. Het invallend licht op de vochtige vloer gaf een prachtige structuur. Mijn D100 kennende zou ik hiervan in 1 shot nooit geen juist beeld kunnen maken. Drie opnames gemaakt. Eentje voor het kleine venstertje, eentje voor de doek aan de muur en eentje voor de vloer. Telkens dus lichtmeting op het betrokken onderwerp. En dan maar Photoshoppen. Opnames uiteraard vanaf statief-)

Een beetje spielerei op een zaterdagavond in deze vroeg lente. 

Het was op een plein in Antwerpen. Ik heb geen idee van de naam van het plein. Mijn kennis van de Antwerpse geografie is van een erbarmelijk laag niveau, vandaar. Daarbij, het heeft ook geen belang wat er op het straatnaambord staat. Maar hij zat daar wel. Petro Paulo Rubens. Het was beslist hem. Je kon het zo zien. Aan z’n blik. Duidelijk de blik van een kenner. Hij schonk niet eens aandacht aan het vreemde toestel dat hem begluurde. Welke kleuren zou hij deze keer uit zijn borstels en verven en spatels en paletten distileren? Zijn borstels? Die staken beslist in de Aldi-plastickzak. 

Zonder woorden

Een beetje voorjaarszon, een paar vrienden, een terrasje en een kop koffie. Koffieklets… ergens onderweg.

Ooit al eens een mierenhoop goed bekeken? Daar lopen ze in de meest uiteenlopende richtingen, doen ze schijnbaar de meest uiteenlopende dingen, … Ziet u enig verschil?

Een eenzame wandelaarster op een eenzaam strand. Van de wandelaarster weet ik niks af. Ik weet wel dat het een heerlijke avond was ergens in een nog jonge zomer. Er was die onbenoembare samensmelting van onbeschaamd avondlicht en onbereikbare dromerijen. Een niet te betalen gevoel.

wanneer ogen spreken…

Deze opname werd gemaakt half mei 2007 te Camand. Een rozendorp ergens in Zuid-Frankrijk. Waarschijnlijk wel niet het enige rozendorp in Frankrijk, maar dat kon mij toen en nu nog altijd niet deren. Hoedanook aan alle huizen waren er rozen te vinden. In alle modellen, maten en kleuren. Of het ook in alle geuren was weet ik niet. ik heb er niet aan geroken. Bij straatrozen kom je trouwens maar best niet te dicht met je neus, je weet nooit waar de steekels zich schuilhouden. En zo’n puntig onding in je neus is te vermijden. Van straatrozen valt hier echter niks te zien, een straatbeeld des te meer. Het moet zo net voor de middag geweest zijn. De kleine keffer trok steevast ten aanval ware het niet dat hij strak aan het lijntje gehouden wordt. Zijn compaan houdt me wel nauwlettend in het oog. Het baasje weerspiegelt de rust die er heerste. Completely stressless! En de pomp… de pomp is multifunctioneel. Toch minstens voor drie dingen goed: bouche, arrosage et incendie. Dat is nog eens een pomp.

In de Ariège heb je Mirepoix. Niet de kookterm maar wel een soort overblijfsel van een middeleeuws dorp. Het marktplein heeft nog zijn typische bouwstijl behouden. En om de toeristen nog meer te behagen en in de sfeer onder te dompelen komt hier op geregelde tijdstippen een groep uitgedoste ruiters zijn opwachting maken. Ik vond het niet eens de moeite om mijn fototoestel boven te halen tot op dat ene moment. Onaantastbaar hoog en fier op haar paard gezeten kwam ze op me afgereden. Ik genoot van het kijken, zij genoot van de aandacht. De blik sprak boekdelen… maak nu die foto die je wilt maken. Het ging vanaf dan allemaal zo snel dat de foto vol bewegingsonscherpte zit. Maar dit geeft juist perfect de sfeer van het moment weer. De volgende seconde proefde ze mateloos van haar overwinning en liet het paard verder stappen. Nee er kwam geen blik achterom. Ik hoorde John Hiatt… “Don’t you know, you’re riding with the queen”!